ಬೀಳು-ಬೇರು

ವೆಂಕ ಬಂದು ಪದೇಪದೇ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.  ಒಳ್ಳಯದನ್ನು ನಾನು ಕೊಡಿಸಿದರೆ ಸೈಯಲ್ಲ?  ಅಂತಿಂತಹುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆಯೆ?  ಅದರ ತಾಯಿಗೆ ಹತ್ತನೆಯ ಕರುವಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಸೇರು ಹಾಲು ಕೊಡುತ್ತಿದೆ.  ಅದರದೇ ಕರು ಇದು.  ಮೈಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡು […]

ಸಂಯೋಗ

ನಾನು ನೋಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ವೆಂಕಟಕೃಷ್ಣರಾವ್ ಸೆಕ್ಷನ್ನಿನ ಮುಖ್ಯರಾದ್ದರಿಂದ ಕಾರಕೂನರು ಸಾಲಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದ ಉದ್ದನೆಯ ಕಾರಿಡಾರಿನ ತುದಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಮೇಜಿನ ಹಿಂದೆ ಫೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಹತ್ತಿಸಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಪುಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಮುಖ ಫೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸುಖಪಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಸುಮಾರು […]

ಬರೀ ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ

ಆ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದೇನೆ ಎಂದಳು ಚಿತ್ತಿ.  ಅದು ನಡುಮನೆಯ ಗೋಡೆಗೆ ತಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು.  ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಾಸು ಹಾಕಿದ್ದಳು;  ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮನೆಗಳ ಲಕ್ಷಣದಂತೆ. ಎಲ್ಲ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ಬೇಡ ಅಂತ ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ  ಬೇಕು ಬೇಕು […]

ಬಾಬುಲಿ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ನಸೀಬು

ನಾನು ಬಾಬುಲಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಾಬುಲಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅವಳ ತಾಯಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಬಾಬುಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದರೆ “ವಕೀಲರ ಮೆನಗೆ ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ”, “ಅಂಗಡಿಗೆ ಬತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ”, “ಡಾಕ್ಟರ ಮನೆಗೆ […]

ಪ್ರಕೃತಿ

ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅರಳು ಹೊಟ್ಟಿದಂತೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಏನು ಬಂದ ಹಾಗೆ? ಒಂಟಿ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಕಂಬಕ್ಕೊರಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನಾರಾಯಣ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ – ಗಣ ಬಂದವನಂತೆ. ತಗ್ಗಿಸಿದ ಸೊಡ್ಡು ನೋಡಿ `ಭೇಷ್’ ಎನ್ನಬೇಕೆನಿಸಿತು ಸಂಕಪ್ಪಯ್ಯನಿಗೆ. ಅಂತೂ ಪರವಾಯಿಲ್ಲ […]

ಒಂದು ಬಾಗಿಲ ಸದ್ದು

ನಾವೆಲ್ಲ ಮುಟ್ಟಬಾರದಂತೆ, ನಾವೆಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀ, ಶೂದ್ರ, ಪತಿತ, ಷಂಡ, (ನಾವೆಲ್ಲಾ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಗುಂಪು) ವಿಷ್ಣುಶಂಕರರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಪೂಜಿಸಬಾರದು. ‘ಶಾಲಗ್ರಾಮ’ ಶಿಲಾರ್ಚನೆಗೂ ನಾವು ಅನರ್ಹರು! ಬೃಹನ್ನಾರದೀಯ, ಪದ್ಮಪುರಾಣ ಮುಂತಾದವನ್ನು ಅಧಾರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೀಗನ್ನುತ್ತಾರೆ. […]

ವಾಣಿಮಾಯಿ

ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಧಾತು ಬಂದರೆ ಬಂತು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಡಾಕ್ಟರು ಎಂದ ನರಸಿಂಹ. ನನಗೆ ಒಸಗೆ ಕೊಡಲು ಬಂದವ. “ನಿನ್ನ ವಾಣಿಮಾಯಿ ಪೆಟಿಗೆ ಕಟ್ತ್ ಇಲಾರಿಲೆ ಇದ್ಲ್. ಬೇಗ ಬಾ.” ಎಂದು ಕರೆಯಲು […]

ಮೂಲ

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ೬ ಗಂಟೆ “ಗುರುಪುರದ ದಲಿತ ಸೇವಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಇಳಿಯಿರಿ,” ಎಂದು ಸ್ಟೆಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು. ಇಳಿದವನು ನಾನೊಬ್ಬನೆ. ಗುರುಮೂರ್ತಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಮದುವೆಯಾಗಲಿದ್ದ ಗಂಡಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ […]

ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದ್ದು

ಈಗಲೂ ನಡುರಾತ್ರಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅದು ನೆನಪಾಯಿತೆಂದರೆ ನರ್ಮದಾ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ. ಸಟ್ಟಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ಅಸ್ವಸ್ಥಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಯಾರೊಡನಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ತಾನು ಕೂಡ. ಯಾರೊಡನೆ? ಏನಿಲ್ಲ, ಅದೇ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಅವತ್ತು ರೈಲು ಹೊರಡುವಾಗಲೇ […]