ಪ್ರಭೂ, ಪರಾಕು ಪಂಪನ್ನೊತ್ತಿಯೊತ್ತಿ ನಡ ಬಗ್ಗಿರುವ ಬೊಗಳು ಸನ್ನಿಯ ಹೊಗಳುಭಟ್ಟ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ; ಬಾಲವಾಡಿಸಿ ಹೊಸೆದು ಹೊಟ್ಟೆ ಡೊಗ್ಗುಸಲಾಮು ಬಗ್ಗಿ ಮಿಡುಕುವ ಸಂಧಿವಾತ ಪೀಡಿತನಲ್ಲ; ತನ್ನ ಮೋಂಬತ್ತಿ ನಂದಿಸಿ ಸಂದಿಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಜುಮ್ಮನರಸುವ ಷಂಡ ಜಿಗಣೆಯಲ್ಲ; […]
ವರ್ಗ: ಕವನ
ಹಳಕಟ್ಟಿಯವರು
ಯಾವುದೋ ಅಮೃತಗಳಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿತ್ತು ಹೂತಿಟ್ಟ ಹೊನ್ನಗಣಿ! ತೋಡಿದಿರಿ ಹಗಲಿರುಳು ಮೈಮರೆತು; ಹೊರದೆಗೆದು ಹೇರಿದಿರಿ ಬಂಡಿ ಬಂಡಿ ಚಿನ್ನದ ಅದಿರು; ಹಿಂಗಿತು ಹಸಿವು ನೀರಡಿಕೆ. ತಾಳೆಗರಿ ಗರಿಯೊಡೆದು ಮರಮರವೇರಿ ಕುಕಿಲಿ ಬೆಳಕನೆಚ್ಚರಿಸಿದವು; ನಡುವೆ […]
ಒಂದು ಚಂದ್ರ
ಕವಿಗಳ ಮನೆಯಂಕಣದ ಬಣ್ಣದ ಬೀಸಣಿಗೆ ನಡುವಿಂದ ತತ್ತರಿಸುತ್ತ ಹೊರ ಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರ ಮೆಲ್ಲನಂಗಾಲನೂರಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದ ಅತ್ತಾ ಇತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತ ನೆರಳ ಚಿಂದಿಗಳ ಚಂದಾ ಎತ್ತುತ್ತ ಚಂದಾನೆ ಚಂದ್ರಾಮ ಕಂಪೌಂಡುಗಳೊಳಗೆ ಹಣುಕುತ್ತ ನಡೆದ ಎತ್ತಿದ ಹೂಗಳ […]
ದ.ಬಾ.ಕು. ಸ್ಮೃತಿ
ದ.ಬಾ.ಕು. ಮೂರಕ್ಷರವೆ ಸಾಕು: ದಣಿವುದೋರದ ಆ ಮುಖದ ಮುಗುಳುನಗೆ, ಸ್ನೇಹ ತುಂಬಿದ ಜೀಕು. ಕಣ್ಣಕಾಂತಿಗೆ ಏಕೆ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣದ ಮಾತು? ಇರುವ ಕೊರಗೆಲ್ಲವನು ಸೋಸಿ ಕರಗಿಸಿ ತೆಗೆದ ಮನಸಿನುಲ್ಲಾಸ, ಮಣಿದು ಬದುಕದ, ಇದ್ದುದಿನಿ- ದಾಗಿಸುವ […]
ಮೋಹನ ಮುರಲಿ
ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಲಿ ಕರೆಯಿತು ದೂರ ತೀರಕೆ ನಿನ್ನನು? ಯಾವ ಬೃಂದಾವನವು ಸೆಳೆಯಿತು ನಿನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣನು? ಹೂವು ಹಾಸಿಗೆ ಚಂದ್ರ ಚಂದನ ಬಾಹು ಬಂಧನ ಚುಂಬನ; ಬಯಕೆ ತೋಟದ ಬೇಲಿಯೊಳಗೆ ಕರಣಗಣದೀ ರಿಂಗಣ; […]
ನಮಿಸು: ಗೋವಿಂದ ಪೈ
ಕಣ್ಮುಟ್ಟ ಕಂಡಿಲ್ಲ; ಆದರು ಮನದೊಳೆಂದೊ ಮೂರ್ತಿಗೊಂಡಿದೆ ಚಿತ್ರ. ಎಲೆ-ಹೂವ ಕಂಡರೂ ಮೂಲ ಆಧಾರವನು ಕಾಂಬ ಕಣ್ಣಿನ ಹೊಳಪು. ಎಲ್ಲವನು ಎಣಿಸಿಟ್ಟ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಿಜೋರಿ. ಅಗೊ ನೆನಹು ಬೀಗದ ಕೈ, ನಮಿಸು: ಗೋವಿಂದ ಪೈ. ಮಾನವೀಯತೆಗೆ […]
ಉತ್ತಂಗಿಯವರನ್ನು ನೆನೆದು
ಉತ್ತಂಗಿ! ಜೀವನದ ಸತ್ಯದಿಂದೆತ್ತರಕೆ ಬೆಳೆದು ಬಾಗಿದ ವೃಕ್ಷ; ಎಲ್ಲ ಋತುಮಾನಕ್ಕು ಎದೆಗೊಟ್ಟು, ಎಂಥ ಕಾಲಕು ಚಿಗುರುನಗೆ ನಕ್ಕು ಹೂಗೊಂಚಲವ ಹಿಡಿದು; ಎಲೆಯ ಮರೆಗಿವೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತ ಹಣ್ಣುಗಳೆಷ್ಟೊ [ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರಾರು?] ಮನೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಸರ್ವಜ್ಞಮೂರ್ತಿಯ ನಿಲವ […]
ಶತಾಯುಷಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು
ಘನತೆ-ಗೌರವ-ಸಮತೆಗಿಷ್ಟಗಲ ತೆರೆದ ಕಿವಿ. ಕ್ಷಿತಿಜದಂಚಿಗೆ ತಾಗಿ ಆಚೆ ಹೊಳೆಯುವ ದೃಷ್ಟಿ. ಯೋಜನೆಯ ಮೇಜು ಹಣೆ, ತುಟಿ-ವಿನಯ-ಸಂತುಷ್ಟಿ. ನೇರ ಬಾಳಿದ ಮೂಗು, ದುಡಿಮೆ-ದೀಕ್ಷಾ-ತವಸಿ. ಶುಭ್ರ ಜರಿಪೇಟೆ: ಮೇಧಾಕಿರೀಟ; ಶಾಂತರಸ. ಓರಣಕೆ ತೋರಣವಕಟ್ಟಿದುಡುತೊಡುಗೆ. ನಡಿಗೆ- ನೂರು ಸಂವತ್ಸರದ […]